Binnen het Neerlands cultuurgoed hebben diverse culinaire hoogtepunten internationaal naam gemaakt, zoals daar zijn

- de bitterbal

- een frikadel

- het bereklauw

..maar wat te denken van ‘het poffertje’! Oerdegelijk en lekker, de Linda de Mol van de Nederlandse keuken, maar zonder internationaal programma! Daar moet iets aan gedaan worden!

De komende weken zal PTTP onder de cover ‘Power to the Poffertjes’ een rondgang langs Europeesche snelwegen, files en campings maken met Crepes des Pays-Bas vanuit Poffertjestent Povertjes.

Wil je ook poffertjes bij je kinderdisco in Biarritz? Laat het ons weten!!

Het PTTP-team.

 

Lesotho, kent u dat? Je kunt er skiën! Lagen we in Durban nog op het strand zonnebrand te smeren, 2 dagen later staan we midden in Afriski (heus!), het upmarket skiresort van Lesotho, en voor zover wij weten de enige onder de Sahara. Ze noemen het ook wel Afro-Alpine. Lesotho ligt midden in Zuid-Afrika, en is het land met het hoogste laagste punt boven zeeniveau ter wereld. Het is er koud, en er wonen negers; een unieke combinatie binnen ons reisje tot nu toe. Ze dragen warme kleding en rare hoedjes; was het niet voor de bergen dan had het net zo goed een gure winterdag in Rotterdam-Zuid kunnen zijn! Ze zitten op paarden –ook nieuw- en wonen in ronde stenen huisjes met rieten daken. Het zijn vrolijke mensen, en je zou bijna denken dat het is omdat ze in misschien wel het mooiste land van Afrika wonen. We rijden 4 dagen lang over wegen die geen recht stuk kennen; het gaat naar links, rechts, boven en beneden en de uitzichten lijken eindeloos. Rijdend op onverharde wegen langs watervallen en door rivieren vinden wij, als ervaren motorrijders (29000 kilometer; ja toch?), dat dit land de natte droom is van iedereen die van motorrijden houdt. Sterker nog; het is de moeite waard om vanuit Europa door heel Afrika te rijden, alleen maar om een paar dagen rond te kunnen rijden in dit ehhh…’bikerswalhalla’.

Vanuit Lesotho rijden we Free State, Zuid-Afrika in. We stoppen bij een café dat ‘Ronnies Sex Shop’ heet. Er staat een groep mannen met Hele Grote Motoren. Ze dragen leren jassen met buttons, hebben piercings, baarden, drinken bier en maken grapjes waar ze allemaal heel hard om moeten lachen. Het had de begrafenisstoet van Sam Klepper kunnen zijn, maar ze zijn op weg naar een rally. Normaal gesproken zouden zowel Evert en ik als deze groep Afrikaanse Hells Angels elkaar moeiteloos kunnen negeren, maar wij zijn ook op de motor. We zijn een van hen. We horen bij de familie. En dus komen ze naar onze motoren toe. Terwijl wij onze helm afzetten lopen zij een onderzoekend rondje om de Twin’s heen, zoals een enthousiaste hond bij visite kan doen. We beantwoorden de gebruikelijke vragen; Waar komen jullie vandaan? Problemen gehad onderweg? Hoeveel liter kan er in de tank? Hoe hard gaan ze? Echt waar? Zo traag? En of we ook naar de rally gaan? Die laatste kennen we nog niet. Sterker nog, we weten niet wat een rally is.

6 uur later weten we het. We zijn verenigd met onze nieuwe familieleden op een stoffig kampeerterrein in Worcester, Zuid-Afrika. Het is als Lowlands, maar dan voor motorrijders. Overal staan tentjes, en overal zijn motoren, en overal is er het geluid van knallende en vlammende uitlaatpijpen met juichende mannen er om heen. We proberen de motoren zo voor onze tent te parkeren dat niemand ‘s nachts over ons tentje heen kan rijden. Toen wisten we nog niet dat slapen helemaal niet van toepassing zou zijn. Niet omdat we dat niet wilden, maar gewoon omdat het niet kon. De hele nacht hebben de duizenden bezoekers van de rally hun gas vol open staan draaien; het is oorverdovend en met niets te vergelijken. Een straaljager aanduwen veroorzaakt minder gehoorbeschadiging dan het bezoeken van deze rally, maar niemand lijkt er last van te hebben. We worden omringd door mannen met leren jassen met buttons en flessen bier en brandy in hun hand, ze schreeuwen ‘wijs jouw muis’ naar het podium waar een paar meiden in de weer zijn met een wet-T-shirt-contest. The crowd goes wild; het is een tamelijk mannelijke aangelegenheid, zo’n rally. We proberen genoeg bier te drinken om gewoon mee te doen met de uitbundige menigte, maar uiteindelijk staan we de hele nacht met open mond te kijken en luisteren naar dit Festival Extraordinaire –maar dan minder chique. Ik zou bijna zeggen; ‘wat een idioten’, maar het blijven mensen van onze eigen clan he? We laten onze nieuwe familie ‘s ochtends dronken, stoned en gedrogeerd achter; sommige dingen moet je meegemaakt hebben om te weten dat je het nooit meer wilt doen.

Zuid-Afrika is niet te vergelijken met de rest van het continent; het is een stukje Europa in Afrika. We rijden een stuk van de Garden Route, slingerende wegen door de groene heuvels, met aan de ene kant bergen en aan de andere ze Indische oceaan. We kamperen aan het strand, surfen met dolfijnen, en zien tijdens het ontbijt Humpback Whales langs de kustlijn zwemmen. Duiken met tigersharks, wijnproeverijen, watervallen, onverharde bergpassen van 3000 meter hoog; dit is vakantie. Zuid-Afrikanen zijn in het algemeen bijzonder geïnteresseerd in motoren, en overal waar we staan, zitten of rijden komen mensen naar ons toe om te vragen wie we zijn, waar we vandaan komen en vooral; was het gaaf? We reageren daar over het algemeen een beetje onhandig of cynisch op. Zowel Evert als ik zijn eerder op reis geweest, backpacken; met een setje kleren in je rugzak en een fototoestel om je nek mooie plekken zien en leuke mensen ontmoeten. Voor ons was dat allebei een zorgeloze reis; het ergste wat er kan gebeuren is dat je het een dagje niet naar je zin hebt. Met dat idee heb ik deze trip ook ‘voorbereid’ (de voorbereiding was meer in handen van Evert, die wél voorzag dat het wellicht geen ‘walk in the park’ zou worden…); we gaan 5 maanden feest vieren. Ik denk dat ik op de dag van vertrek, toen ik met motor en al op het asfalt lag voordat de trip überhaupt was begonnen, wel begreep dat dit een misvatting was. Met name ons gebrek aan technische kennis heeft er voor gezorgd dat het soms niet makkelijk is geweest; in Afrika is het bestellen van een colaatje of het vinden van een slaapplek al een project waar een handleiding voor geschreven zou moeten worden, laat staan het vervangen van lagers in Sudan of het openen van een cilinder in Ethiopië. Daarnaast hadden we beide een paar honderd kilometer rij-ervaring, wat offroad rijden soms een pittige klus maakt. En dan is er het simpele feit dat je door Afrika rijdt; het continent van de stilstand, de lamlendigheid, het hurkzitten en de verwarring. Maar tegenover alle moeilijke momenten staan ook de kleine overwinningen; je hebt een colaatje besteld en krijgt het ook, je hebt bedacht naar een plaatsje te rijden en je komt er ook, je zoekt 2 dagen naar benzine en vindt het ook….hoe vaak hebben we niet op de motor gezeten met kippenvel vanwege de mooie uitzichten of fantastische mensen, elkaar hoofdschuddend van verbazing aangekeken of een high-five gegeven omdat we weer een stukje dichter bij Kaapstad zijn gekomen? De afwisseling van de mooie en moeilijke momenten maakt het intens en allemaal nog enigszins onwerkelijk; we hebben zelf de foto’s en video’s nodig om te beseffen wat we hebben beleefd.

We hebben de hele reis regelmatig onze Ipod gebruikt om het rijden wat te veraangenamen en de herrie van de motor niet te hoeven horen (vooral als het ding niet liep zoals het hoorde…). We zijn allebei fan van commerciële house –ik kan het iedereen aanraden- en het maakt het motorrijden een feestje. Weinig betere momenten dan door Afrika rijden met een beukende beat in je oren; je speelt de hoofdrol in je eigen videoclip –en wat voor een! De avond voordat we naar Kaap de Goede Hoop rijden hebben we allebei een playlist samengesteld met de nummers die alle uitzichten nog beter hebben gemaakt, en alle moeilijke momenten draaglijk; the Africa Tour Personal Hitmix voor de laatste 40 kilometer, zeg maar. Het is voor mij 1 van de meest dierbare momenten van de reis geworden. De zon scheen, een weg langs de kliffen en stranden van de Kaap; blauwe zee voor ons, golven die kapotslaan op de ruige kustlijn, en de wetenschap dat er eigenlijk niets meer fout kan gaan; dat we het gewoon gehaald hebben. Kippenvel, overal. Volledig opgepompt door muziek, adrenaline en opluchting rijden we de motoren naar het bord toe dat verteld dat het klaar is; 5 maanden reizen zoals we het nog niet kenden. Wilden avontuur, het onbekende; we hebben alles gekregen wat we wilden. Amen

Wat nu nog rest is ons staatsexamen Afrikanisatie, dat wordt afgenomen aan de voet van de tafelberg door de neef van Nelson Mandela, een legende op het gebied van Afrikaanse gebruiken en gedragingen. Het eerste deel bestaat uit open theorievragen, en tot slot 3 praktijkopdrachten waarbij we onmiddellijk zakken wanneer we rood aanlopen, schreeuwen, provoceren of anderszins laten zien dat we geen geduld op kunnen brengen. Als we slagen komen we volgende week terug naar Nederland.

 

We hebben de afgelopen twee weken veel kilometers gemaakt door Malawi en Mozambique, en zijn nu in het eh…beloofde land! Zo voelt het wel een beetje, we zijn ons nu al twee dagen aan het verbazen over alle luxe.

 

Een paar dagen terug reden we ten noorden van Maputo -de hoofdstad van Mozambique- en daar konden we voor het eerst merken dat we echt dicht in de buurt van Zuid-Afrika kwamen; blanke mensen in auto’s (Zuid-Afrikanen die een weekendje weg gaan of een huis hebben aan de kust in Mozambique), meer verkeer, grotere auto’s, en benzinestations met betonnen vloeren en winkeltjes met meer dan alleen olie en en water in het schap. Ook de mensen langs en op de weg worden anders; vrouwen hebben broeken aan en hebben verzorgd haar in vlechtjes en met kraaltjes, soms met een mobiele telefoon en een handtas –vooral dat laatste is een revolutie aangezien we al maanden vrouwen alles op hun hoofd zien dragen; bossen hout, zakken rijst, jerrycans, appels, champignons, bijbels… We zijn vanaf Maputo richting Swaziland gereden, waar een asfaltweg naar toe liep met belijning en 2 banen wanneer de weg heuvelop ging!! Rustige grensovergang naar Swaziland, met onderhoudenbloemenperkjes en vrolijke, vlotte mensen. We zijn in een uur of 3 door Swaziland gereden –het is een klein land en we wilden geen specifieke dingen zien- en reden toen Zuid-Afrika in…foto’s gemaakt, filmpjes bij het stempelen van het paspoort, en toen lekker doorgereden richting de kust – 110 km per uur! Alles is hier Westers; prachtige wegen, alles staat aangegeven, benzinestations met pinautomaten (hoeveel moeite je in sommige landen moet doen om geld in handen te krijgen- je hebt geen idee) en ijsjes en broodjes en koffie en terrasjes, supermarkten met alles waar we de afgelopen maanden van hebben gedroomd, en toeristische plekken waar personeel je voorziet van informatie en foldertjes. Met andere woorden, de komende 3 weken hebben we vakantie!

 

Malawi en Mozambique waren fantastisch, we voelden ons rocksterren, of marathonlopers. Ik heb nooit een marathon gelopen –en ben ook nooit rockster geweest- maar ik denk dat de adoratie en support van de mensen langs de weg ongeveer gelijk is aan wat die mensen ten deel valt. Mannen steken hun duim omhoog, kinderen zwaaien en schreeuwen, vrouwen kijken ons met open mond, meisjes beginnen spontaan dansjes te doen waarbij ongeveer alles –heupen, billen, armen, handen, voeten- begint te bewegen, draaien en schudden. Het is soms bijna gevaarlijk; veel mannen en jongens fietsen langs de weg met bananen, kippen en golfplaten achterop. Wanneer we langsrijden zijn ze zo onder de indruk van degene die voorop rijdt dat ze de weg oprijden en nummer twee niet aan zien komen, en wanneer nummer twee dan toetert vliegen die arme negers van schrik de berm in. Malawi en Mozambique zijn arm, we hebben weinig tot geen industrie gezien, veel kleine dorpjes met hutjes en een enkel winkeltje en weinig verkeer of iets anders dat duidt op een (levendige) economie. Malawi heeft een enorm meer dat ‘s nachts wordt verlicht door honderden vissers die in hun kano’s aan het werk zijn. Blijkbaar is er niet genoeg geld of organisatie om een flinke trawler te kopen en de sloot leeg te vissen –of er is gewoon geen markt voor. Des te leuker voor de toeristen, want het hele meer is helder en zit vol met vrolijk gekleurde visjes. We hebben een dag bij het meer gehangen en gezwommen en ontdekten pas daarna dat het meer vol Bilharzia, en of andere bacterie waar je bloed van gaat plassen. Dat hebben we nog niet gedaan, en we hebben er medicatie voor. Maar we zijn blij dat we tenminste 1 ziekte hebben opgelopen, want we kunnen niet door heel Afrika rijden zonder 1 fatsoenlijke ziekte op te lopen –toch?

 

We zijn drie dagen in Lilongwe geweest, waar we ook Evert’s verjaardag hebben gevierd. In Lilongwe was een leuk hostel met allemaal andere mensen(dat hadden we al een tijdje niet gezien) die allemaal wel zin hadden in drank en feestjes. Het waren 3 leuke dagen waarin we veel drank nodig hadden om te dansen in een discotheek vol met donkere mensen die wel weten hoe je een heup onafhankelijk van de rest van je lichaam kan bewegen. In Malawi hebben we ook de spannendste safari achter de rug die we tot nu toe hebben meegemaakt. Normaal gesproken is een safari een ontspannen gelegenheid waarbij je met een verrekijker om je nek en een vogelboek op schoot vanuit een jeep of boot beestjes gaat kijken die weliswaar wild zijn, maar gepast afstand houden van het voertuig waarin de argeloze toerist zich bevindt. Het park waar we waren was bepaald geen Serengeti –het moet nog werken aan meer bekendheid. Hierdoor zijn de dieren niet erg gewend aan mensen en alles wat het normale leven verstoord wordt met argwaan bekeken en zonodig aangevallen. Onze gids was een lange Zuid-Afrikaanse slungel met lang, vettig haar en een slecht gebit. Zijn auto was in een -zo mogelijk- nog slechtere staat. Het was een Landrover waar alle deuren en ramen uit waren verwijderd, het luchtfilter lag los op het dak, de bodem was op diverse plekken opengesneden ten behoeve van diverse reparaties, en hij was een kwartier bezig om het ding aan de praat te krijgen.

 

We hebben olifanten gezien. Veel. En boos. De olifanten waren niet blij met ons gezelschap. De gids maakte een fout door op 3 meter afstand naast 1 van de met slagtanden uitgeruste reuzen stil te gaan staan, maar we konden nog net op tijd achteruit zonder dat het beest geïrriteerd raakte. Dat lukte niet bij een jong mannetje dat een stuk verder alleen van de groep stond. We reden voorbij en het zette een paar stappen in onze richting, schudde met zijn hoofd en toeterde een flinke toeter met z’n slurf. Gelukkig ging de auto naar z’n tweede versnelling en gaf de olifant na 100 meter op, maar de schrik zat er goed in. Onze gids was niet in staat ons gerust te stellen. Sterker nog, hij maakte ons doodnerveus. We moesten terug over hetzelfde pad, boze olifanten kunnen een koekblik van een auto maken, en ja, dat was even geleden nog gebeurd met een Toyota. Hij maakte een nerveuze indruk en rookte drie sigaretten terwijl hij verder ging met verhalen over wilde dieren en dodelijke ongelukken. We reden terug en onze agressor had zich verborgen achter een bosje, klaar om aan te vallen. Toen we probeerden langs te rijden begon het meteen aanstalten te maken over de auto heen te stampen (althans, dat dachten we) en dus weer achteruit. En steeds weer achteruit. En weer. Tegelijkertijd kwam er een hele kudde van voren aanwandelen, en het zag er naar uit dat we daar dwars doorheen moesten rijden. Dat zou 40 boze olifanten betekenen, en die rijd je niet voorbij. Zeker niet in de auto waar wij in zaten. Onze gids vond dat we het risico moesten nemen en reed het zandpad op het hoge gras in, zo ver als mogelijk langs het Boze Mannetje en de kudde. We hielden onze adem in, en toeristen en olifanten keken elkaar argwanend aan…maar er gebeurde niets. Niet totdat we het park uit waren begon ik weer een beetje te bedaren. Dit was enger dan bungeejumpen in Zambia of raften in Uganda.

 

Prachtige grensovergang naar Mozambique, mooi asfalt, groene heuvels en bergen met uitstekende kale rotsen. Wat gelazer met geld bij de grens en wat irritatie over en weer, the usual stuff zo ondertussen. We steken de Zambezi over. Ik ben onwaarschijnlijk chagrijnig, tot jankens toe geïrriteerd door problemen met m’n motor. Te vaak deze trip wordt ik geconfronteerd met de dingen die ik niet kan, en dat is op technisch vlak vrij veel. Ik besluit om gewoon door te rijden tot aan Durban en het te laten zoals het is; misschien is het beter om me er niet meer mee te bemoeien en ‘m gewoon bij een dealer neer te gooien. Maar…Mozambique is prachtig! Van het regenseizoen, wat in volle gang is, merken we eigenlijk niets; het is verstikkend heet maar zonnig. De kust van Mozambique is schitterend, witte stranden, vissers in zeilbootjes en tjokvol grote beesten. We duiken en dagje en boeken een tour naar Bazaruto, een tropisch eiland. We hebben wat fotootjes gemaakt en ja, tropisch zijn ze!

 

We hebben gekozen door Mozambique te reizen en niet door Zimbabwe omdat we de walvishaaien wilden zien; het is momenteel het seizoen voor de beesten dus we boeken een ‘safari’; met een setje andere toeristen op een boot wachten tot we er een spotten en dan het water in om ermee te snorkelen. Ze hadden ze de dag ervoor nog gezien, dus dat moest geen probleem vormen. Met 10 man zitten we, met onze flippers aan de voetjes en snorkeltjes op, op de rand van een zodiac. Maar de zee is nogal ruw, veel golven, en samen met een brandende tropenzon wordt de halve boot ziek. Al snel hangen mensen kotsend over de rand, maar de trip duurt twee uur en we willen haaien zien dus we gaan door. Maar we zien he-le-maal niets. Ter compensatie gaan we snorkelen, maar het water is troebel dus we zien weer niets, behalve kwallen. De helft van de snorkelaars wordt geraakt en krijgt allergische reacties, dus iedereen druk in de weer met azijn. Op het strand bezwijkt een meisje en ligt trillend en kotsend in het zand –sommige mensen zijn meer gevoelig dan anderen voor kwallen. Al met al hebben we geen haaien gezien, mar het was wel een enerverende trip! Het is exemplarisch voor deze trip: het gaat NOOIT zoals we verwachten dat het gaat. Ons motto; ‘we kijken even hoe het loopt’.

 

 

 

 

 

De afgelopen dagen kort door Kenia gereden, de vriendin van Evert 1 avond opgezocht (ze is hier op vakantie en we waren in de buurt) en naar de grens gereden met Uganda. Gelazer natuurlijk want we hadden geen entrystamp in ons paspoort, maar gelukt en nu in Uganda. Kenia (voor wat we gezien hebben) en vooral Uganda zijn echt een verademing; echte negers, vrolijk, dansend, die blije Afrikaanse tingeltangelmuziek, en allemaal net wat meer ontwikkeld dan Ethiopië. Vandaag wezen raften op de White Nile, was gaaf en lekker om wat anders te doen. Hoewel we aan adrenaline geen tekort hebben gehad. Het is helemaal niet makkelijk, op geen enkele manier; het reizen zelf niet, niet qua vervoer en niet qua omstandigheden. Aankomen in Kaapstad wordt echt een droom die nog ver weg is, maar we zijn vastbesloten het te halen. En dat maakt het ontzettend gaaf! 

 

We zijn in Sharm El Sheik, Egypte. Gisternacht zijn we in Nuweiba aangekomen met de ferry vanuit Jordanie waar we direct de gelegenheid kregen te wennen aan Egyptische bureaucratie. Op een warm en met afval bezaaid parkeerterrein stonden in compleet willekeurige opstelling allerlei hokjes en gebouwen waar wij moesten zorgen dat we op legale wijze door Egypte konden rijden. Dit houdt natuurlijk een stempel in een paspoort in, stempels in het Carnet de Passage, een Arabisch rijbewijs en Egyptische kentekenplaten. Dat klinkt overzichtelijk maar was het niet, temeer we geen idee hadden waar te beginnen en niemand Engels sprak. Een politieagent was bereid ons te helpen en de 3 opvolgende uren leken een beetje op een Moslim-kermis. Je slentert van de ene naar de attractie waar steevast een schreeuwende of slapende man in een hokje zit waar je geld aan moet geven. In plaats van 10-ton-staal-verticaal krijg je een nieuw papiertje waarop je je naam in moet vullen met wat andere informatie waarna hij een stempeltje zet. Vervolgens banen we ons door plastic zakjes en zwerfkatten een weg naar de volgende, welke opnieuw vraagt om de informatie die je net al hebt gegeven plus de verzameling papierwerk die tot dan toe is verzameld. Gelijk aan de beleving in een kermisattractie keert onze maag zich ook om bij het horen van steeds weer een nieuw torenhoog geldbedrag waarvan je niet weet of je dit hoort te betalen en zo ja of dit het juiste bedrag is. Hierdoor ontstaat bij iedere attractie ook een discussie die steevast eindigt in het chagrijnig trekken van een portemonnee en het betalen van Magmud, Achmed of Ali, die het geld achteloos in een laatje gooit.

 

Maar uiteindelijk lukt het wel. We krijgen onze kentekenplaten, welke we verkeerd om op de motor monteren –boven en onder is in het Arabisch niet te onderscheiden. Niet dat het iets uitmaakt, de platen worden hergebruikt en zijn waarschijnlijk al tientallen jaren oud waardoor zelfs een blinde Egyptees door middel van braille niet zou kunnen lezen wat er eigenlijk staat. Om te vieren dat we ons eerste Afrikaanse land zijn binnengekomen eten we falafel bij cafetaria Al Hussein & Al Hassan, waar van die glazen flesjes Cola worden geserveerd die je alleen nog kent van oude reclame-posters. Of, als je heel oud bent (29), van vroeger. Na de lunch rijden we de adembenemende Sinai door, 1 van de mooiste ritten tot nu toe. Ruig berglandschap zonder kleuren behalve het bruin van de woestijn, geen planten behalve een verdwaalde palmboom langs de kust van de Rode Zee. Kinderen op kamelen en een oude auto op z’n kop langs de kant van de weg. Het laatste herinnert ons aan voorzichtig rijden, terwijl we door de flauwe bochten van een nieuwe vallei zoeven.

 

We zijn in een week week of twee door Syrie en Jordanie gereden waar we geen enkel probleem ondervonden wat betreft verkeer of met de motoren, het gaat allemaal erg soepel…we zijn voor het eerst andere motorrijders tegengekomen en zij hadden er al een gebroken enkel en een visum-weigering op zitten. Niets van dit alles voor ons, we zijn in Jordanie via prachtige landschappen van de ene naar de andere toeristenattractie gereden, welke ze allemaal op een kilometer of 200 van elkaar hebben gelegd. Mocht u nog een vakantie van 8 dagen willen boeken, dan kan reisbureau Jannie & Jansen u Jordanië van harte aanraden; de combinatie van oude stenen, zon en prachtige vergezichten is een lust voor het oog voor zowel de avontuurlijke vakantieganger als de uitgebluste bejaarde! 

 

We zijn hier naar toe gereden omdat Gian graag wilde duiken, de Rode Zee schijnt 1 van de beste plekken ter wereld te zijn. Komen we hier aan, mogen we alleen maar pootje baden! Er schijnen hier in de laatste paar weken mensen te zijn doodgebeten door haaien dus duiken, snorkelen en zelfs zwemmen is niet toegestaan. Onze accommodatie heeft een toepasselijke naam, dat wel…Het ziet er grappig uit, al die Nederlanders en Duitsers die met een beteuterd gezicht over zee staan te staren, zich afvragend wie ze verantwoordelijk kunnen stellen voor het (niet) in het water vallen van hun vakantie. Wij rijden morgen verder en duiken ergens waar haaien iets minder agressief zijn aangelegd, maar voor vanmiddag houden we het bij die klapperboom…

We hebben het bijzonder naar ons zin. Bij iedere grensovergang wordt alles een beetje anders, verder van huis, vreemder. Hoewel…

 

Er lag een klein embargo op afgelopen week, maar nu we veilig in Syrie zitten; we zijn de afgelopen 5 dagen in Irak geweest! Het was een mooi en onverwacht aangenaam avontuur.

 

Irak bestaat uit 3 belangrijke groeperingen; Koerden, Sjieieten en Sjoeniten. Die laatste twee zijn Arabieren en kunnen elkaar niet uitstaan. De Koerden zijn geen Arabieren en ze willen ook niets met de Arabieren te maken hebben. Al sinds de jaren 80 toen Saddam aan het regeren was hebben de Koerden gestreden voor onafhankelijkheid, dat ze willen bereiken in Irak maar ook in Iran, Syrie en Turkije. In al deze landen zitten Koerden en zij willen eigen land, Koerdistan. Sinds het Amerikaanse leger in 2002 in Irak zit hebben de Koerden dit deels gekregen. Sinds de invasie hebben de Koerden in ieder geval binnen Irak een eigen deel met politie, een lokale regering en een eigen leger. In dit deel van Irak zijn de Amerikanen en George Bush enorme helden. De Koerden hebben in Bagdad invloed op de regering en dit zorgt ervoor dat ze binnen Irak een ontspannen leven kunnen leiden met (ruim) voldoende geld. Al het drama wat zich in het Arabische deel afspeelt is niet van toepassing op ‘Koerdistan’, maar dat hoor je niet in het nieuws…

 

We hadden dit in onze reisgids gelezen, waarin ook stond dat dit deel van Irak niet vrij van gevaar was de kans op enige haat tegen Westerse mensen eigenlijk minimaal. Ik schreef vorige week al dat we stomverbaasd waren over de enorme gastvrijheid van de Turken, maar Irak / Koerdistan was zo mogelijk nog vreemder. Bij de grens stond een rij vrachtwagens van 25 kilometer (!) maar we mochten overal voorbij en werden bij de grenspost zelf direct omringd door 40 man. Dit is niets nieuws meer maar we kregen werkelijk overal een voorkeursbehandeling en werden direct met ieder wissewasje geholpen, tot het afkloppen van mijn motorbroek toe. Wat ook helpt is dat iedere Turk, Irakees en Syrier familie in Nederland heeft waardoor je de helft van de tijd Nederlands kan spreken. Diegenen die geen familie hebben in NL kunnen in ieder geval wel alle spelers van Oranje opnoemen. Hoe vaak we al niet de naam Robben of Sneijder hebben gehoord…Bij de grens kwamen we Sam tegen, een Nederlands / Turkse vent die het prachtig vond dat we z’n land bezochten maar hij vertelde ons vooral waar niet te komen, want in Mosul ‘trekken ze de kop van je romp’. We hadden inderdaad al begrepen dat we niet over de virtuele grens van Koerdistan heen mochten omdat je het er geen 20 minuten uit zou houden. Het was wel vreemd om 40 km van Mosul af te slapen met die wetenschap!

 

Maar daar was allemaal niets van te merken, we hadden een probleemloze grensovergang (het duurde nog steeds 3 uur maar sneller kon echt niet..thee drinken met die, praatje hier, op de foto met alle douaniers…) In het donker reden we naar Dohuk en daar een hotelletje gezocht. Volgende dag gaan rijden richting het oosten. Prachtige bergen en leuke dorpen, verbaasde gezichten overal maar we werden overal hartelijk welkom geheten. Zoals we ondertussen gewend zijn werden we direct uitgenodigd om bij mensen thuis te eten en te slapen. We spreken geen Koerdisch maar hebben de hele avond vliegtuigjes gevouwen en geduimworsteld met de kinderen. Volgende dag verder door een een prachtige groene vallei met watervallen richting de hogere bergen, besneeuwde toppen tot de grens met Iran. Daar konden we niet in (was ook niet de bedoeling) dus terug en net iets te lang doorgereden in het donker (het wordt al om 4u ‘s middags donker) waardoor er niemand meer op straat was. We wilden niet kamperen dus reden we een soort bedoeïenendorp in (6 tenten waar mensen in wonen) en daar werden we uitgenodigd om te eten en te slapen. Dat was de vreemdste avond tot nu toe. Een man en vrouw met prachtige dochters, levend in een tent met een oudere man die wel iets van Bin Laden weg had. Eerst dacht hij dat we terroristen waren (?) en vervolgens werden we bijna weggestuurd omdat we geen Moslim waren. Toch te eten gekregen maar ze spraken geen woord Engels en snapten werkelijk niets, er hing een vreemd sfeertje. Uiteindelijk toch het ijs kunnen breken door met de 15 kinderen te spelen en ze boter kaas en eieren uit te leggen. De dochters bleven maar thee schenken en bleven ons aankijken alsof we van Mars kwamen. ‘s ochtends een schaap in de tent, handen warmen bij een vuurtje, het was een onwaarschijnlijke setting. We zijn weggegaan zonder te weten of we hadden moeten blijven voor het ontbijt. Het waren lieve mensen maar ze wisten volgens mij niet wat ze ermee aan moesten. Hoe zou een jongetje van zeven uit Irak zich de avond herinneren dat er twee blanke mannen met enorme motoren in het donker om onderdak kwamen vragen?

 

We hebben nog een nacht in Dohuk geslapen en kwamen er achter dat het een hippe, progressieve stad is. Je kan er niet stappen en er zijn weinig faciliteiten, maar er is een attractiepark en vrouwen en mannen lopen er modern en westers bij. De volgende dag de grens over, waar ons uitstapje Irak eindigde. Mooiste ervaring was eigenlijk het gesprek met een Nederlands / Irakese man die ons stopte in een auto met Nederlandse kentekenplaat! Hij was in 3,5 dag naar Irak gereden en was na 17 jaar in NL weer in Irak gaan wonen met zijn vrouw en 2 zoons. Hij stond erop dat we thee met ‘m gingen drinken en vertelde over de tijd dat hij tegen het leger van Saddam streed, zijn vlucht naar Iran, Pakistan, Rusland en uiteindelijk Nederland, hoe zijn moeder en zussen door chemische wapens om het leven waren gekomen en over de Koerden, wat de verschillen met andere bevolkingsgroepen zijn en waarom alles nu zo is als het is in Irak. Indrukwekkend en leerzaam gesprek!

 

Nu dus in Syrie, wat echt te gek is. Werkelijk ied-de-reen zegt ‘Welcome to Syria’. Wat we echt nog nooit hebben meegemaakt is dat mensen niet willen dat we voor dingen betalen. Ze hebben het hier niet breed en wij rijden met spullen rond ter waarde van 7000 euro, maar mandarijnen en kettingvet krijgen we mee zonder te betalen. Net als in Irak en Turkije is het eten verbazend lekker en net als in die andere twee landen wil iedereen alles van ons weten. Dat is soms erg vermoeiend, dus kamperen is echt ontspanning (de hele avond bij zo’n gezin in huis kost veel energie…) Afgelopen nacht de woestijn in gereden en met 360 graden rondom niets ons tentje op gezet. Overdag 25 graden en vannacht heeft het gevroren! Vanochtend was spectaculair, in de leegte met de zon die boven de horizon uitkomt, kopje thee en ontbijtje zittend op de kisten van onze motoren en daarna staand op de motor met 100 kmpu een stofwolk achterlaten. Toch wel gaaf.

 

In de woestijn is weinig, alles is bruin. De mensen, de huizen, de grond. Overal rijden mannen rond met zo’n rood sjaaltje en een zwarte band om hun hoofd, meestal met snor en zittend op een brommer, hoofddoek er flapperend achteraan. Het ziet er niet uit en we moeten er steeds weer om lachen.

 

Vanmiddag in Aleppo rondgelopen, een  Arabische stad en het is nieuw en te gek. Nauwe straten met overal winkeltjes, geschreeuw, geuren en kleuren, en dan dat gemekker uit die minaretten die overal bovenuit steken. We stonden vanmiddag even stil in de drukte en beseften dat we ver van huis zijn.

 

We hebben al 3 weken geen wolk meer gezien (sinds we uit Italie vertrokken), alleen maar zon; echt bizar. De motoren doen het goed, alles gaat helemaal prima. Op naar het zuiden!